Archive for the ‘szkoły tańca’ Category

Stepowanie

Stepowanie

Stepowanie jest to krok tańca polegający na wystukiwaniu rytmu butami, które są podkute metalowymi blaszkami. Brzmi niewiarygodnie? Oprócz ruchu jaki tancerz wykonuje stopami rusza on całym ciałem, w zależności od stylu stepowania albo efektu, jaki chce przez to uzyskać. Główną różnicą między stepem amerykańskim i irlandzkim jest taka, że w irlandzkim tancerze trzymają ręce splecione ze sobą utrzymując korpus wyprostowany, a w amerykańskim ręce biorą udział w tańcu wraz z całym plastycznym korpusem. Step został spopularyzowany w latach trzydziestych dwudziestego wieku. Obecnie możemy zobaczyć go w musicalach. Jednym z najbardziej znanych utworów na całym świecie, do którego można stepować jest Deszczowa piosenka” („Singing in the rai”). W krajach, które posługują się językiem angielskim stepowanie znajdziemy pod nazwą tap Dance, w Polsce po prostu stepowanie. Jednym z najbardziej znanych tancerzy stepowania był Andrzej Rosiewicz. Jednym z najbardziej znanych stepujących tancerzy na świecie stał się Fred Astaire.

Taniec śmierci

Taniec śmierci

Taniec śmierci, czyli danse macabre. W kulturach pogańskich taniec kojarzył się głównie z uroczystościami pogrzebowymi, ale też kultem płodności i odrodzenia. W średniowieczu był tępiony przez kościół. Tańce śmierci w tym czasie najbardziej rozpowszechniły się w Hiszpanii i Szkocji. Taniec śmierci był jedną z najpopularniejszych alegorii w sztuce plastycznej literaturze średniowiecza. Przedstawienia obrazowały nam marność śmierci, trupy w stanie rozkładu toczone przez robactwo, żaby czy nawet węże porywające do tańca przedstawicieli wszystkich warstw społecznych. Na początku śmierć była ukazywana w dużym kontraście od człowieka, potem jednak zaprzepaszczono tą różnicę. W epoce baroku taniec śmierci odzyskuje popularność ze średniowiecza. W [Polsce w sztuce powstaje kilka dzieł z tym związanych: obraz, taniec śmierci znajdujący się w kościele Bernardynów w Krakowie, stiuki z Kaplicy Pana Jezusa w Tarłowie, Klasztor w Kalwarii Pacławskiej koło Przemyśla, wszystkie pochodzą z siedemnastego wieku.

Rock and roll

Rock and roll

Rock and roll jest tańcem, który zawiera w sobie podstawową formę leżącą u fundamentów każdego stylu rockowego. Lata pięćdziesiąte dla tego tańca okazały się być czasami trudnymi, ponieważ nie był on dobrze przyjęty przez rodziców nastolatków, którzy to tańczyli. Lata sześćdziesiąte spowodowały, ze zaczęto łączyć słowa „Sex, drugs and rock and roll”. Działo się tak, ponieważ gwiazdy tej muzyki pokazywały bardzo negatywna stronę życia. Bardzo podobny do tego tańca jest jive. Jest równie szybkim i dynamicznym tańcem, w którym wykonywane kroki wbijają ciężar ciała w parkiet. Wiadomo, czym bardziej urozmaicona figura tym bardziej rozmaite mogą być interpretacje rytmiczne. Charakterystyczne dla jive’a są szybkie kopnięcia i elastyczne akcje po d koniec fazy rytmicznej. Działanie te miało na celu uzyskać większe przyspieszenie i większą dynamikę kolejnej frazy. Jive jest tańczony na turniejach. Jive posiada najbardziej charakterystyczne kroki i figury, są to: American Spin, Fall Away Rock oraz Chasse Kontynuowane.

Pasodoble

Pasodoble

Pasodoble jest tańcem hiszpańskim w metrum cztery czwarte. Tematyka całego układu przypomina walkę na arenie z bykami. Fachowo nazywa się to walką torreadorów z bykami corridą. W tańcu partnerskim rolę byka otrzymuje kobieta, a rolę torreadora mężczyzna. Sam taniec możemy podzielić na trzy części. Pierwsza z nich to wejście na arenę, druga walka z bykiem i zabicie go oraz trzecia czyli parada po zakończeniu walki. Muzyka, jakiej potrzebujemy do paso doble powinna mieć charakter marszowy, wyzwalający narastające napięcie. Dzieje się tak po to, aby można było w ostatnim uderzeniu wzbudzić entuzjazm. Typowym tempem tego tańca jest sześćdziesiąt taktów w ciągu minuty. Najwięcej od tancerzy wymaga zakończenie tego tańca. Musi być nie tylko efektowne, ale też widowiskowe i pełne wyrazu. Pasodoble jest tańcem trudnym, ponieważ tancerze nie mogą sobie pozwolić na luki czy skróty w choreografii. Każda część tego tańca w muzyce jest akcentowana uderzeniem, na które tancerze przyjmują odpowiednią pozę.

Rumba

Rumba

Rumba jest latynoamerykańskim tańcem towarzyskim pochodzącym prosto z Kuby. Inaczej nazywana jest tańcem miłości i namiętności. Zalicza się ją do dziesięciu tańców towarzyskich. Rozliczana jest na „raz, dwa, trzy, cztery”. Podobnie jak w innych tańcach latynoamerykańskich można tańczyć w pozycji otwartej ale tez zamkniętej. Chodzimy w rumbie tylko i wyłącznie na nogach wyprostowanych w kolanach! Gra aktorska w tym tańcu polega na tym, iż partnerka kusi i wymyka się partnerowi , który to z kolei prezentuje ją i pozornie podejmuje jej grę, ale tak naprawdę on prowadzi. Rumba jest tańcem, który wymaga dobrej koordynacji ruchów i znakomitej kondycji fizycznej. W tym trudnym tańcu decyduje jednak nie tylko technika, ale też zaangażowanie w taniec i zmysłowość, których nauczyć się nie da. W tym tańcu bohaterką zawsze byłą kobieta i tak pozostanie. Każda tancerka swoim strojem musi podkreślać swoją odwagę i zmysłowość, bo taka właśnie jest rumba i to ma prezentować. Rumba kubańska jest zupełnie inna niż towarzyska.

Samba

Samba

Samba jest tańcem brazylijskim. Jako taniec towarzyski wchodzi w skład pięciu tańców latynoamerykańskich obok rumby, chachy, poso doble i jive’a. Samba jest tańczona najczęściej w tempie pięćdziesięciu czterech do pięćdziesięciu sześciu taktów na minutę. Nałożone są w niej na siebie dwa rytmy, synkopowany, czyli ósemka z kropką, szesnastka i ćwierćnuta, rozliczany jako „razedwa” oraz rytm złożony z czterech ósemek, rozliczany jako „razdwai”. W sambie, podobnie jak w wielu innych tańcach latynoamerykańskich figury podstawowe możemy tańczyć zarówno w trzymaniu zamkniętym jak i otwartym. Figury podstawowe tego tańca ją jednak tańczone bardzo rzadko, częściej wykonywane są ruchy bardziej progresywne, czyli takie, gdzie para bardzo szybko przemieszcza się po całym parkiecie. Samba zwana jest tańcem kochanków, ponieważ jest tam wiele ruchów intymnych, które wyrażają nasze uczucia. Ruch w tym tańcu polega na obieganiu partnera dookoła i staraniu się go przechytrzyć i wyprzedzić w drodze do mety.

Quickstep

Quickstep

Quickstep jest jednym z tańców towarzyskich należących do grupy tańców standardowych. Po raz pierwszy quickstep zaprezentowano w Europie, konkretniej w Anglii w pierwszej połowie ubiegłego stulecia. Quickstep jest tańcem bardzo podobnym do fokstrota, oba są tańczone w metrum cztery czwarte. Jak każdy taniec amerykański tak i quickstep jest tańczony w trzymaniu zamkniętym. Fokstrot w porównaniu do quickstepu posiada szybsze tempo oraz jest w nim bardziej widoczna akcja swingowa. Akcja swingowa są to wszelkie przyspieszenia i zwolnienia ruchu. Najbardziej charakterystyczną cechą tego tańca są podskoki. Sprawiają one wrażenie, jakby para tańcząca poruszała się nie po parkiecie, a nad nim. Kolejnym charakterystycznym elementem są kicki, czyli wykopy nogami w powietrze. W zasadzie w rzeczywistości jest tak, że nie wykonuje się podskoków, to tempo w jakim tańczymy stwarza złudzenie skoku. Quickstep bardzo często tańczony jest na turniejach jako czwarty taniec standardowy, po walcu wiedeńskim w klasach tanecznych E oraz D. W wyższych klasach tańczy się go jako piąty taniec standardowy.

Fokstrot

Fokstrot

Fokstrot jest amerykańskim tańcem towarzyskim. Do Europy dotarł późno, bo około roku tysiąc dziewięćset osiemnastego. Tańczony jest w metrum parzystym w szybkim tempie. Taniec en jest uważany za najtrudniejszy do wykonania, często nazywany „Najtrudniejszym spacerem świata”. Na początku swojej historii fokstrot dawał tancerzom odprężenie i nie nastręczał trudności. Działo się tak, ponieważ tancerze poruszali się w praktycznie dowolny sposób. Pierwsze zasady fokstrota ustalono w tysiąc dziewięćset czternastym roku. Wprowadzono wtedy podział na kroki wolne i szybkie tańczone w linii prostej lub w obrotach w prawo. Nie pozostano jednak na tym, rozwinięto ten taniec jeszcze bardziej i dodano kroki boczne oraz określono rytm tych kroków: wolno, wolno, szybko, szybko. Postawa taneczna w tym tańcu nie różni się niczym od podstawy każdego tańca. Podobnie do innych tańców stylu amerykańskiego fokstrota tańczymy w trzymaniu zamkniętym. Fokstrot ma wiele figur wspólnych z walcem angielskim i quickstepem.

Walc wiedeński

Walc wiedeński

Walc wiedeński jest odmianą tańca towarzyskiego, jest szybsza odmianą walca. Tempo w jakim tańczymy wynosi sześćdziesiąt taktów na minutę, co daje około stu osiemdziesięciu uderzeń na minutę, przy metrum trzy czwarte. Najbardziej charakterystyczną cechą walca wiedeńskiego jest ogromna ilość obrotów, szybkich, wirowych obrotów. Po raz pierwszy walca wiedeńskiego wykonano w tysiąc osiemset piętnastym roku podczas kongresu wiedeńskiego. Po wykonaniu tego ceremoniału na kongresie reakcje były różne. Wszystkie damy opuściły salę balową uważając, ze obejmowanie się w tańcu za niemoralne. Inni twierdzili, ze jest za duża ilość obrotów i to spowoduje różnego rodzaju choroby. Mimo tych zastrzeżeń aż do połowy dziewiętnastego wieku tańczono go na każdym balu na dworach prawie całej Europy. Walc wiedeński jest tańczony na turniejach tańca towarzyskiego na całym świecie, jest też uważany za najbardziej elegancki taniec turniejowy. Współcześnie tańczy się go w metrum trzy czwarte do muzyki instrumentalnej.

Tango

Tango

Tango jest tańcem towarzyskim pochodzącym z Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Współcześnie istnieje wiele odmian zwyczajnego tanga, przykładem jest tango argentyńskie, amerykańskie, fińskie i międzynarodowe. Ten nieprzeciętny taniec wywodzi się z tradycji hiszpańskich habanery i flamenco. Pierwsze formy tanga tańczono tylko w podrzędnych lokalach i domach publicznych. Potem, gdy popularność tego niebywałego tańca wzrosła tango rozpowszechniło się. Tango od początku było dręczona głosami protestu. Wynikało to z niezwykłego zabarwienia erotycznego tego tańca i jego pochodzenia. W jednym z wydań gazety „The Times” zostało nawet ogłoszone tańcem nieprzyzwoitym w najwyższym stopniu, co doprowadziło do zakazu tańca tanga. Nikt się jednak tym nie przejął i po pewnym czasie zakaz przestał być ważny. Tango jest częścią niematerialnego światowego dziedzictwa kulturalnego ludzkości. Przeszło przez tak ciężką próbę nie tylko czasu, ale i zakazów i nakazów a nadal istnieje i cieszy oko.