Archive for the ‘szkoły tańca’ Category

Klasyczne tańce indyjskie

Klasyczne tańce indyjskie

Tańce indyjskie są to tańce pochodzące z terytorium Indii. Zazwyczaj są to tańce religijne. Każdy styl tańca indyjskiego jest niepowtarzalny, ale polega na tym samym. Otóż na tym, ze opiera się na tańcu i wyrazie. Wypracowanie sobie odrębnej formy ekspresji i szczegółowej techniki nie jest łatwe, a jednak się udało. Specyficzną forma tańca indyjskiego jest mundra, to znaczy symboliczne gesty. Stanowią one skodyfikowany język gestów, które muszą odczytać widzowie. W ten sposób udaje im się śledzić spektakl i zrozumieć go. Podstawowym podręcznikiem wszystkich form tańca indyjskiego jest legenda indyjska. Opowiada ona o stworzeniu świata przez tańczącego Śiwę. Śiwa występuje jako Pan tańca. Tańce indyjskie są tańcami sakralnymi, opowiadającymi o mitologii hinduistycznej. Za święte uważane jest też ich pochodzenie. Celem tańca jest uwolnienie duszy od otaczającego świata materialnej ułudy i połączenie jej z boskością. Początkowo taki taniec odgrywały wyłącznie kapłanki tancerki w świątyniach.

Upiór w operze

Upiór w operze

„Upiór w operze” to musical stworzony w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym szóstym roku przez Andrew Lloyd Webbera oraz Charlesa Harta i Richarda Stilgoe. Spektakl ten miał swoją światową premierę w październiku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku na deskach londyńskiego teatru Her Majesty’s Theatre. Jest to najdłużej grany musical w historii West Endu, a także najdłużej grany musical w danym teatrze, najdłużej, bo do dziś, spektaklem odgrywanym na Broadwayu oraz najbardziej dochodowym musicalem w historii, przyniósł dochód przekraczający pięć miliardów dolarów. W dwutysięcznym czwartym roku na bazie tego musicalu powstał film. Wyreżyserował go Joel Schumacher. Pierwszy przedpremierowy pokaz „Upiora” miał miejsce w rodzinnej miejscowości Webbera. W Polsce Upiór w Operze po raz pierwszy został wystawiony w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie, piętnastego marca dwa tysiące ósmego roku. Upiora w Romie odegrano pięćset siedemdziesiąt dwa razy w ciągu dwóch lat i trzech miesięcy.

Taniec Wampirów

Taniec Wampirów

Taniec Wampirów jest to musical oparty na filmie Romana Polańskiego pod tytułem „Nieustraszeni pogromcy wampirów” z tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego siódmego roku. Prapremiera musicalu odbyła się w Wiedniu, w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku, czwartego października. Za libretto odpowiedzialny był Michael Kunze, a za skomponowanie muzyki Jim Steinman. Rok po prapremierze musical został wyróżniony nagrodą Image w kategoriach: najlepszy musical, najlepsze libretto i najlepsza partytura. Musical „Taniec Wampirów” jest jednym z najlepszych musicali, ma mnóstwo fanów. Zdarza się, ze odgrywają go jeszcze w wielu teatrach. Dostać się na taki spektakl nie jest łatwo, ponieważ chętnych jest mnóstwo. Najbardziej popularne to przedstawienia jest pośród młodzieży i studentów, ale nie tylko. Postaci występujące w musicalu: Hrabia von Krolock, oczywiście wampir, Profesor Abronsius, Alfred, Sara, Chagal, Rebeka, Magda, Herbert, Kukol, Wampiry i Chłopi. Akcja dzieje się w Transylwanii.

Musical

Musical

Musical jest jedną z wielu form teatralnych łączących w sobie muzykę, piosenki, dialogi mówione i oczywiście taniec. Opowieść, jaką przedstawia musical wyrażany jest poprzez słowa, muzykę, ruch i inne, wszelkie aspekty, które pomagają złączyć to wszystko w jedną, spójną całość. Musicale wykonywane są na całym świecie, zarówno w małych teatrzykach, jak też jako wysokobudżetowe produkcje wielkich teatrów. Współcześnie musicale są formami eklektycznymi i wielotworzywowymi. Oznacza to, ze korzystają z ogromnej ilości gatunków muzycznych, aż od hardrocka przez jazz, calypso, rap aż do najspokojniejszej muzyki klasycznej. W przedstawieniu musicalowym zobaczymy wszystko, od baletu, przez taniec klasyczny, a kończąc na współczesnym i stepowaniu. Musicale mają bardzo różny czas trwania. Bywają krótkie, jednoaktowe przedstawienia, ale też wieloaktowe, kilkugodzinne. Większość musicali zawiera się w zbiorze trwających od półtorej do trzech godzin. Takie przedstawienia zazwyczaj przedstawia się w dwóch aktach z jednym antraktem, czyli przerwą dziesięcio lub dwudziestominutową.

Balet Polski

Balet Polski

Jak na całym świecie, to i w Polsce też. Balet w Polsce zaistniał dzięki Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu. Nie był on jednak tancerzem. To na dworze Poniatowskiego działał pierwszy zespół baletowy w kraju. Kto by pomyślał, że ta sztuka tak się rozwinie. W tamtym czasie na dworze Poniatowskiego wystawiane były operybalety i balet d’action. Pierwszy stały zespół, który może pochwalić się swoją działalnością baletową powstał w tysiąc osiemset osiemnastym roku. Najlepsze lata tego zespołu to tysiąc osiemset trzydzieści siedem do tysiąc osiemset sześćdziesiąt. Zespół odniósł sukces, ponieważ miał w swoim skaldzie najlepszych. Byli to: M. Pion, Fillipo Taglioni i R Turczynowicz. Nie mogło również zabraknąć tam wybitnych tancerzy takich jak K. Turczynowiczowa, H. Cholewicka, A. Tarnowska i F. Krzesiński. Wbrew pozorom repertuar zespołu nie był zbyt nudny i podzielony, obejmował najsłynniejsze balety romantyczne i balety polskie. Przykładem jest „Wesele w Ojcowie”. Inne polskie przedstawienia baletowe: „Apollo i dziewczyna”, „Mazepa”, „Pan Twardowski”.

Historia baletu

Historia baletu

Historia baletu odnosi się głównie do kultury europejskiej. Umownie przyjęło się, że początkiem tego widowiskowego tańca będzie wystawienie w Paryżu, piętnastego października tysiąc pięćset osiemdziesiątego pierwszego roku, baletu dworskiego pod tytułem: „Circe – Ballet Comique de la Reine” co znaczy Balet komiczny królowej. Reżyserem tak ważnego widowiska kulturowego był Włoch Baldassarino do Belgiojoso. Zastanawiające jest to, skąd balet się wziął. Otóż stworzony został z renesansowych maskarad karnawałowych i triumfów, wówczas bardzo popularnych wśród Włochów, które przeobraziły się w widowiska pełne śpiewu, tańca muzyki i pantomimy. Specyficzny styl włoski baletu rozwija się od początku piętnastego wieku. Od tamtego czasu wyłapano kilku najlepszych przedstawicieli. Są to: Domenico da Piacenza oraz jego dwóch uczniów, Antonio Cornazzano i Guglielmo Ebreo. Tak było we Włoszech. Do Francji balet przyniosła ze sobą Katarzyna Medycejska. Pierwszy romantyczny balet „Sylfida” wyreżyserował Filippo Taglioni.

Balet

Balet

Balet jest to widowisko teatralne, którego głównym środkiem wyrazu jest taniec. Nie jest to zwykłe ruszanie się po parkiecie, posiada on swoją choreografię, którą odgrywa się w rytm muzyki na tle pięknych dekoracji. Balet jest marzeniem wielu małych dziewczynek, które kochają tańczyć. Wykształcenie się do roli baletnicy wymaga od tancerzy wytrwałości i cierpliwości, ale nie tylko od nich. W przedsięwzięciu jakim jest nauka tańca musi wziąć udział cała rodzina. Aby nasze dziecko mogło rozwijać się i czerpać korzyści z tego, co robi, musimy mu zapewnić odpowiednią opiekę. Co z tego, że zapłacimy grube pieniądze za to, że nasze dziecko pójdzie na te zajęcia, skoro nie pomożemy mu przez nie przebrnąć? Wspieranie naszego malucha należy do naszych obowiązków. Tak samo zresztą jak ćwiczenie z nim tego, czego uczy się w szkole tańca. Taka szkoła to nie tylko taniec, ale też miejsce spotkań naszego dziecka z kulturą, dzięki którym może zyskać plany rozwojowe na przyszłość. Nie powiedziane jest jednak, ze każdy się do tego nadaje.

Taniec rytualny

Taniec rytualny

Taniec rytualny towarzyszył ceremoniom religijnym. Pomysł narodził się w Hiszpanii. Z tamtego okresu pochodzą tańce przed świętym sakramentem, w dniu Bożego ciała. Takie ceremonie odbywały się w kościołach w Toledo, Walencji i Sewilli. Taniec jaki wykonywano nazywany był farsas santasy piadosas co oznacza obchody święte i pobożne. Były to wczesne jeszcze odmiany intermezzo, które wystawiano w kościołach i klasztorach. Fenomenem para liturgii rytualnej stał się taniec przed Świętym Sakramentem. Dlaczego? Na początku chór chłopięcy z katedry w Sewilli odgrywał regularnie spektakl przed świętym sakramentem, jednak arcybiskup Don Jaime de Palafax chciał tego zabronić. Aby się ratować, chłopcy wraz z dyrygentem pojechali do Rzymu, przedstawili papieżowi Eugeniuszowi IV swój taniec i otrzymali pozwolenie na wykonywanie go ceremonialnie, ponownie przedłużono je w tysiąc czterysta trzydziestym dziewiątym roku. Całość jest odgrywana do dziś, właśnie w Sewilli, w czasie obchodów Bożego Ciała.

Historia tańca

Historia tańca

Taniec był z ludzkością od zawsze. Jest najstarszą piękną sztuką, jaką można było zobaczyć, ale której nie zobaczymy teraz. Znajdziemy go w każdej epoce i kulturze pod najróżniejszymi postaciami. Od tysiącleci ludzie przekazywali swoje opowieści poprzez taniec, używali go do wywoływania deszczu, był to tak zwany taniec deszczu. Tańczono go jednak także aby spowodować wzrost urodzaju i zapewnić pomyślność łowów, nie tylko w czasie suszy. Wielu wojowników tańcem wzbudzało odwagę, w sobie, przed nadchodzącą walką. Jak wyglądały najstarsze tańce nie wiadomo. Powód jest prosty: taniec nie pozostawia po sobie śladów, które możemy dotknąć i odtworzyć ruchy tancerzy. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości o tańcu znajdziemy u Homera, opisuje on w Iliadzie grecką choreę. Do naszych czasów dotrwał także opis tańca króla Dawida przed Arką Przymierza ze Starego Testamentu. Stąd taniec ma swoje korzenie nie tylko w kulturze i sztuce, ale też religii oraz jest wykorzystywany w tych dziedzinach, do dziś.

Taniec

Taniec

Taniec jest to zespół zjawisk ruchowych, który powstaje pod wpływem emocji. Zadaniem tancerza jest skoordynować go z muzyką. Taniec powstaje pod wpływem bodźców emocjonalnych, jest transformacją ruchów naturalnych. Każdy ruch jest formą pewnego określonego układu. Taniec bardzo często jest też przejawem kultury związanym z danym środowiskiem i funkcją. Najbardziej rozpowszechniona definicja tańca to po prostu poruszanie się w rytm muzyki, parami, w grupie lub w pojedynkę. Każdy z nas potrafi wyobrazić sobie taniec, potrafi powiedzieć czym jest a także rozpoznać, jednak nie każdy potrafi tańczyć. Taniec jest zaliczany do czynności kulturalnych. Bardzo często zajęcie te staje się częścią choreoterapii. Ruch tancerza zawsze jest celowy, zdarza się że jest mniej lub bardziej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Z racji tego, ze taniec jest formą komunikacji niewerbalnej bardzo ważny w nim jest rytm. Może dlatego w przypadku tańców religijnych, ktoś kiedyś użył stwierdzenia: „Taniec jest modlitwą nóg”.