Archive for the ‘taniec towarzyski’ Category

Wierność tradycji i wierność sobie

Wierność tradycji i wierność sobie

Trudno wytłumaczyć czym jest breakdance komuś kto nie lubi tańca lub też nie zna się na sztukach wizualnych. Break bowiem jest formą sztuki, choć jest to rodzaj sztuki ulotnej. Tancerze wykonują stworzone przez siebie choreografie składające się czasem z dość karkołomnych popisów. Sam taniec przypomina walkę lub ćwiczenia fizyczne, jednak figury wykonywane są w określonym przez melodie rytmie. Tancerze break rekrutują się zwykle z fanów muzyki funk i disco. Są to ludzi dla których rytm jest wszystkim. Potrafią w stworzonej przez siebie choreografii stworzyć jedność pomiędzy muzyką i tańcem. W stylu breakdance jest tylko jedna stała figura taneczna, która należy wykonać tańcząc pozostały układ zależy tylko od tańczącego. Taniec jest zarówno rozmową jak i popisem. Tańczący wyzywają się na pojedynki taneczne i prowadza bezkrwawe wojny o tytuł najlepszego. Breakdance zachęca do rywalizacji ale jest ona mniej zaciekła niż w tańcach towarzyskich. Każdy z tańczących zadowolony jest z wykonywanych przez siebie układów i nie można mu zarzucić nieprawidłowo wykonywanych figur ponieważ wszystko co robi na parkiecie zależy tylko od niego. Sukcesem jest wprawienie publiczności w podziw i skłonienie innych do naśladownictwa.

Filary stylu – breakdance

Filary stylu - breakdance

Breakdance narodził się w latach siedemdziesiątych w nowojorskim Bronksie. Został uznany za jeden z czterech filarów kultury hip-hop. Wiele gestów i figur tego stylu przeszło do kultury masowej i jest używanych nawet przez ludzi, którzy mają niewielkie pojęcie o tym czym jest breakdance. Hip-hop i wszelkie jego elementy stają się znowu popularne na fali powrotu sentymentów za latami osiemdziesiątymi. Breakdance w zmienionej nieco formie został przeniesiony do sal fitness a figury wykonywane przez jego tancerzy są wykonywane w trakcie treningów aerobiku. Mimo skromnego pochodzenia taniec ten w znaczący sposób wpłynął na kulturę masową. Może ma z tym coś wspólnego to, że korzenie stylu break sięgają dawnych tańców plemiennych. Wojownicy wystawiali naprzeciw siebie dwie grupy tancerzy, którzy wykonywali skomplikowane ewolucje mające na celu przekonanie wroga o własnej potędze i sprawności. Po zakończeniu tańców przechodzono do walki wręcz. Były to bezkrwawe wojny, będące raczej rywalizacją niż krwawym sportem. Taka jest również idea kultury hip-hop. Przeciwnicy powinni mierzyć się w konkurencjach, które nie powodują rozlewu krwi. Może dlatego breakdance ma tak uniwersalistyczny przekaz.

Niezwykły taniec dla niezwykłych ludzi

Niezwykły taniec dla niezwykłych ludzi

Jeśli kochasz taniec i lubisz żyć w ciągłym ruchu breakdance jest dla ciebie. Nic nie da ci takiego zadowolenia jak intensywny trening z grupą przyjaciół. Kiedy jesteście razem łatwiej przychodzi zrobienie choreografii, ponieważ od razu występujecie przed publicznością. Z jej reakcji możecie wywnioskować czy wasz przekaz jest jasny i czy robi na patrzących określone wrażenie. Breakdance nie jest tańcem, w którym chodzi jedynie o rywalizację. Tancerze zrzeszeni w jednej grupie mogą na siebie liczyć i przekazywać sobie pozytywne emocje, co z kolei prowadzi do rozwoju ich talentów. Brak tak ostrej rywalizacji jaką można zobaczyć w tańcach towarzyskich sprawia, że breakdance rozwija się lepiej i ma szerszy zasięg społeczny. Praktycznie każdy może to tańczyć, choć oczywiście nie wszyscy osiągną mistrzostwo. W breaku najważniejszą rzeczą jest psychika i wyobraźnia. Jeśli jesteś mocnym zawodnikiem i masz nieograniczone pokłady pasji powinieneś wejść na parkiet i pokazać swoje możliwości. Tego samego wymaga się tu od kobiet co od mężczyzn. Nie ma rozróżnień na kroki właściwe dla jednej z płci. Może dlatego breakdance jest chętnie wybierany przez mężczyzn, którzy lobią taniec i sztuki walki ale nie chcą tupać po parkiecie w rytm nieciekawych melodii.

Pasja mojego życia – breakdance

Pasja mojego życia - breakdance

Odnalezienie break było najważniejszym zdarzeniem w całym moim życiu. Znalazłem go w chwili kiedy straciłem już nadzieję na to, że w życiu może być coś wartościowego. Uczucie nudy nie dotyczy jedynie tych, którzy całymi dniami siedzą przed telewizorem i nic nie robią. Paradoksalnie tacy ludzie mogą nawet nie dostrzegać bezmiaru nudy jaka ich otacza. Moja nuda była niebezpieczna. Popychała mnie w różne projekty, które tylko na chwile dawały mi uczucie ulgi a potem wracała żeby zatruwać mi życie. Chciałem mieć jakąkolwiek pasję, która sprawiłaby, że moje jednostajne życie nabrałoby barw. Niełatwo jest jednak znaleźć coś co pociąga wyobraźnię i zabija nudę. Kiedyś zobaczyłem na ulicy grupę tancerzy breakdance. Postanowiłem popatrzeć. Wydawało mi się to takie głupie. Innym razem jednak znowu przy nich przystanąłem i patrzyłem. Po jakimś czasie poznałem lepiej tych chłopaków i zrozumiałem, że dla nich breakdance jest filozofia a nie rodzajem wygłupów. Namówili mnie bym spróbował i tak narodziła się moja pasja. Dziś mam już ponad pięćdziesiąt lat i nawet mi nie w głowie by tańczyć. Z tamtego czasu pozostały mi piękne wspomnienia i świadomość, jak ważną w życiu każdego człowieka jest jego pasja.

Taniec trudny – taniec prosty

Taniec trudny - taniec prosty

Taniec, w którym masz do wykonania określone figury taneczne na pewno będzie tańcem łatwiejszym od takiego, który stawia na wyobraźnię, sprawność i tempo. Breakdance jest pod tym względem znacznie trudniejszy od tańców towarzyskich. Nie liczy się w nim dyscyplina i systematyczność jak w balecie. Nie liczy się gracja i właściwe wykonywanie figur tanecznych. Liczy się przekaz, choreografia i rytm. Właściwie wykonywany break jest opowieścią o tancerzu. Pod tym względem ten właśnie styl jest najbardziej osobistym wśród stylów tańca. Nie każdy jest stworzony do tego by tańczyć brak. Poczucie rytmu ni jest równoznaczne z poczuciem piękna. Tancerze breakdance nie muszą dobrze wyglądać. Muszą dobrze się poruszać i mieć coś do powiedzenia. Może dlatego rzadko kiedy przed występami chodzą do solarium i ich stroje nie są tak kosztowne ani wyszukane jak stroje tancerzy tańców towarzyskich. Z breakdance wywodzi się wiele ćwiczeń prezentowanych podczas zajęć aerobiku. Figury tego tańca są bardzo dynamiczne i nie należą do stałych elementów prezentowanych przez poszczególnych wykonawców. Ocenia się głównie styl tancerza a nie precyzję wykonywanych ruchów. Fakt, że brak tu sztywnych reguł może sugerować, że jest to taniec łatwy. Nic bardziej błędnego. Breakdance jest tańcem wiele wymagającym od tancerza.

Co uwodzi w stylu break

Co uwodzi w stylu break

Najbardziej kuszącą stroną stylu breakdance jest jego filozofia wolności. Żaden inny taniec nie skłania tak do wyrażania prywatnych odczuć i emocji we własnym stylu. Tańczący jest nie tylko wykonuje określone zestawy ruchów. On tworzy całe choreografie, często w czasie rzeczywistym. Może dlatego, patrząc na tańczących mamy wrażenie naturalności, o które trudno w odniesieniu do tańców towarzyskich. Zamiast „przylepionego“ do twarzy uśmiechu i wygiętej w bok i lekko do tyłu głowy mamy płynne naturalne ruchy i odpowiednią do tego mimikę. Patrząc na tancerzy break odnosi się wrażenie, że nie tylko słyszą muzykę ale wręcz ją czują. Nie zawsze udaje się to parom tańczącym taniec towarzyski. Patrząc na wiele par tanecznych odnosi się wrażenie, że muzyka tylko im przeszkadza. W stylu break muzyka jest dopełnieniem przekazu. Tancerz porusza się zgodnie z rytmem wyznaczanym przez bit. Powtarza i zapętla ruchy wraz z muzyką. Choć na pewno pierwszą rzeczą jaką się zauważy jest technika, break ma także wiele do zaoferowania ludziom wrażliwym na sztuki wizualne. Nierzadko jeden taniec tworzy zamknięta opowieść. Przekaz uniwersalny i czytelny dla każdego z patrzących. Jest to charakterystyczne jedynie dla tego stylu tańca.

Styl, który kusi wyobraźnię

Styl, który kusi wyobraźnię

Kto z nas widząc tancerzy tańczących breakdance nie podziwia ich kondycji i siły? To pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy patrzących. Tancerze są niezwykle wysportowani i dają sobie radę z trudnymi akrobacjami na pakiecie. nie ma chyba tak wymagającego siły i sprawności fizycznej, tańca jak break. Może właśnie dlatego ten styl przyciąga ludzi młodych, których fascynuje siła, szybkość i sprawność. Breakdance trudno nazwać pięknym tańcem. jest to raczej sztuka walki. Taneczna sztuka walki, w której bronią są skomplikowane gesty i ruchy. Nie kojarzy się z ogólnym przesłaniem jakie niesie taniec towarzyski, skupiający się jedynie na stworzeniu iluzji lekkości i piękna. Break wprowadza patrzącego w świat siły, walki i świadomości własnych możliwości. Pod tym względem ma o wiele potężniejsze przesłanie niż inne rodzaje tańca. Dzieje się tak również dlatego, że inne są podstawy tańca towarzyskiego, baletu i breakdance. W treningach tańca towarzyskiego i baletu chodzi o pokonywanie o ograniczanie siebie. W breaku chodzi o wyrażenie siebie i swoich emocji. Brak stałych figur tanecznych świadczy dobitnie o wolności na jaką pozwala ten rodzaj tańca swoim adeptom. Nie znajdziemy tego ani w twardych regułach baletu ani w skomplikowanych figurach tańców towarzyskich.

Wybieram wolność, wybieram styl

Wybieram wolność, wybieram styl

Myślałem o tańcu od dziecka ale zawsze mówiono mi, że to nie jest dobre hobby dla chłopca. Lepiej było się nudzić. Chodziliśmy z kuplami na rożne imprezki zaczepialiśmy ludzi i robiliśmy grandę gdzie się dało. Nie wiem co by się ze mną stało gdybym w porę nie odkrył break’a. Ten styl przypadł mi do gustu i ukształtował moją świadomość. Nieważne skąd jesteś. Czy urodziłeś się w robotniczej rodzinie gdzieś w zapadłym zakątku Górnego Śląska, czy na obiad masz  rosół czy schabowego, możesz wejść w break by wyrazić to co myślisz. Twoja historia jest warta by ją opowiedzieć i możesz to zrobić tańcząc. Muzyka i taniec dała mi siłę, uwolniła wszystkie dobre i złe emocje, które do tej pory dusiły się w moim wnętrzu. Zanim zacząłem tańczyć myślałem, że życie składa się z kolejnych nudnych i szarych dni, z których jeden jest podobny do drugiego. Break zmienił moje podejście do rzeczywistości, sprawił, że uwierzyłem w szansę zmienienia swojego życia. Codzienne treningi sprawiają, że moje ciało zmieniło się w narzędzie komunikacji. Moje słowa docierają do wszystkich, przekazy są jasne i uniwersalne, jak sam break. Mam swoją pasję i wolność. Mam styl – własny i niepowtarzalny. Jeśli teraz ktoś zapytałby czy czuję się szczęśliwy, odpowiedziałbym – tak.

Taniec, który daje wolność

Taniec, który daje wolność

Jeśli chcesz tańczyć a nie masz ochoty trzymać się utartych schematów i stosować twardych zasad wybór jest prosty – breakdance. Jest to jedyny taniec, który nie ma ustalonych reguł. Break ma jedną stałą figurę taneczną. Reszta zależy od tańczącego i jego wyobraźni. Jest to taniec, w którym możesz wprowadzić swoje zasady i dobrze się bawić. Pierwsza faza breaku składa się z „rozmowy“. Jest to kompozycja indywidualnych gestów i kroków służąca do wyrażenia myśli. Kolejne fazy są nieco bardziej skomplikowane i składają się z serii ruchów wykonywanych często na matach. Pierwsza faza nie jest nadmiernie wymagająca pod względem fizycznym, natomiast dalsze fazy wymagają przygotowania fizycznego. Breakdance jest tańcem bardzo wymagającym pod względem kondycyjnym. Kluczem do sukcesu w breaku jest sprawność fizyczna i koordynacja ruchów. Nie każdy może tańczyć ale każdy może spróbować swoich sił. Ten rodzaj tańca jest jak walka. Zresztą wywodzi się z tradycji walki wręcz. Pierwsza faza jest swoistym monologiem, w trakcje którego tancerz przekazuje patrzącym informacje o sobie. Niezależnie od tego czy jest to demonstracja siły czy sprawności fizycznej ten wyrażony gestami i ruchami przekaz ma być jasny dla obserwujących.

Tango, walc czy breakdance

Tango, walc czy breakdance

Jest taniec klasyczny, towarzyski i jest break. Tango potrafi oczarować i skłonić do tego by zacząć się uczyć tańca. Namiętność i pasja zaklęta w figurach tanga, sprawiła że taniec ten prze wile lat był zakazany. Publiczne wykonanie mogło grozić poważnymi konsekwencjami. Do dziś tango wzbudza wielkie emocje i jest tematem przewodnim wielu firmach. Niewiele jest tak widowiskowych tańców towarzyskich jak właśnie tango. Pomimo skomplikowanego zestawu figur i kroków partnerzy odnajdą w nim swoje pasje i namiętności. Przeciwieństwem tanga jest walc. Wprowadzony na salony w okresie rządów Napoleona, taniec ten początkowo wzbudzał wiele emocji. Głównie dlatego, że partnerzy tańczyli bardzo blisko, dłoń kobiety spoczywała na ramieniu mężczyzny a dłoń mężczyzny opierała się o talię kobiety. Wcześniej w ten sposób nie tańczono. Paty taneczne spotykały się jedynie czubkami palców u rąk. Walc jest uważany za jeden z najbardziej eleganckich tańców towarzyskich. Breakdance jest czymś zupełnie innym. Jest tańcem indywidualnym, pokazującym indywidualność. Break to nie tyle taniec co cała filozofia. Tancerz nie wykonuje ustalonych z góry ruchów tanecznych. W Breaku jest tylko jedna stała figura. Dlatego ten taniec nazywany jest „wolnym“.