Cha-cha

Cha-cha

Chacha jest tańcem szybkim, ale też przeraźliwie ujmującym. Falowanie, jakie widzimy patrząc na tancerzy udziela się każdemu. Rozpoczynając naukę tego tańca musimy pamiętać, że jest naprawdę tańcem prostym, tylko też szybkim, przez co może zniechęcać. A nie powinna. Kroków każdego tańca jest mnóstwo, poznanie podstawy chachy powinno nam już powiedzieć o tym tańcu wszystko. Jest to taniec dla osób, które mają problemy ze złapaniem rytmu i odnalezieniem się w tańcu. Choreografia, jakiej nas uczą powinna stać się dla nas symbolem prostoty tego tańca. Choć kroków jest dużo, zabawy jeszcze więcej . Nic tak nie uczy tańca jak dobra zabawa nim. A jak się nim bawić? Bardzo prosto, wystarczy uwierzyć w siebie, włączyć muzykę i.. tańczyć. Chacha jest tańcem kubańskim, w metrum cztery czwarte opartym na kroku chassis, czyli odstaw dostaw odstaw. Reszta jest tylko miłym dodatkiem i urozmaiceniem. Ważnym elementem w chachy jest maksymalne wyprostowanie nóg, nie jest to proste, ale podnosi to efektowność tańca.

Taniec zamiast sportu?

Taniec zamiast sportu?

Kobiety się odchudzają, mężczyźni ćwiczą mięśnie i zwiększają masę. Każdy szuka sobie zajęcia. Bardzo dużo ludzi pragnie zmienić coś w swoim życiu. Nie wiedzą jednak co. Pozostają więc przy tym co mają. Czy aby słusznie? Sport jest pasją wielu ludzi, ale jak jest z tańcem? To pewne, że duża ilość osób się nim zajmuje, ale czy to dobre? Oczywiście, że tak. Taniec jest w pewnym stopniu środkiem zastępczym za sport. Nie każdy może grać w piłkę czy siatkówkę, ale chce się dla czegoś poświęcać, szuka zajęcia, które odzwierciedli mu duszę. Czemu więc nie taniec? Sport wyklucza wiele kontuzji, zdecydowanie więcej niż taniec. Dla tancerza całym światem jest taniec, dla sportowca sport. To oczywiste, ale nikt nie powiedział, że tancerz nie może być sportowcem, a sportowiec tancerzem. Wszystko jest do zrobienia, jeżeli się chce. Wbrew pozorom taniec wymaga dużej sprawności ruchowej i kondycji fizycznej, dlatego panie często się na niego decydują ze względu na swój stan zdrowia i ciała. Jest on bowiem świetnym dodatkiem do diety.

Spełnienie marzeń

Spełnienie marzeń

Każdy ma jakieś marzenia i pragnienia. Każdy chce je również spełnić. Jak jednak to zrobić, gdy nic się nie układa, wszystko dzieje się nie tak jak chcemy i czujemy, że nic nam nie wychodzi? To rzeczywiście trudne, ale do osiągnięcia. Marzeniem wielu ludzi jest taniec. Nie koniecznie mowa tu o błysku fleszy, konkursach międzynarodowych i sławie jaka można dzięki temu uzyskać, ale o tańcu w zaciszu ogniska domowego, który będzie odzwierciedleniem naszych pragnień i emocji. Skoro mamy takie przyziemne marzenia, czemu nie chcemy ich realizować? Może ze strachu, z braku pewności siebie. Ale jeżeli czegoś chcemy, to staramy się to osiągnąć, prawda? Nie możemy teraz bać się czegoś, co być może uratuje nas przed późniejszym strachem. Ucząc dzieci tańca, małe dzieci, które może nie do końca jeszcze wiedzą co robią poszukujemy w nich talentów, ale tez dajemy im szansę na lepsze zrozumienie siebie. Dlaczego tej szansy nie damy sobie? Taniec nie jest czymś trudnym, to po portu gra naszego ciała, którą mamy możliwość zademonstrować.

Wiara w siebie

Wiara w siebie

Ktoś powiedział, że jak nie jesteśmy pewni siebie to nic nie możemy. Nie prawda. Możemy bardzo dużo. Czasami, aby zyskać to, co niezbędne trzeba oddać coś, co jest dla ans ważne lub przyjąć coś przerażającego nas. Brzmi dziwnie, ale właśnie tak jest. Każdą nieśmiałość można przełamać. Zaczynając tańczyć musimy wiedzieć, że taniec to nie tylko kroki. Taniec to rytm naszej duszy, harmonia naszego oddechu i przede wszystkim gra naszych emocji. Ktoś, kto w siebie nie wierzy może mieć problemy z rozpoczęciem tańca, gdy jednak uwierzy, że to co robi ma sens, wszystko pójdzie łatwiej. Dlaczego tak się dzieje? Otóż dlatego, że osoba zamknięta w sobie ruszając się czuje się głupio. Aby to pokonać wystarczy oddać się muzyce i dać ponieść falom dźwięku, które tylko na to czekają. Otwarcie się na grupę, z jaką się tańczy oraz na samego siebie jest naszym kluczem do sukcesu. Tańcząc możemy dowiedzieć się o sobie bardzo wielu rzeczy, które być może pomogą nam w dalszym życiu i pomogą nam otworzyć się na świat.

Gdzie tańczymy?

Gdzie tańczymy?

Każdy kto tańczy na pytanie: gdzie tańczymy, odpowie: tu i teraz. Dlaczego? Taniec wypływa z duszy, jest tym co w nas aktualnie leży. Tańcząc oddajemy całą swoją energię temu co robimy. Nie sztuką jest tańczyć, sztuką jest zatańczyć. Brzmi głupio, ale taka jest prawda. Jest wiele szkół tańca, które opierają się na tym założeniu. Uczniowie takich szkół, nie tylko młodzież, jak mogłoby się wydawać często występują na ulicach i różnych pokazach. Po co ? Aby pokazać się z tej strony, z której nikt ich nie zna. Aby poprzez taniec oddać swoje pozytywne i negatywne emocje. Bo przecież o to chodzi. Mając problemy nie musimy topić ich w alkoholu i spalać z nałogami ale możemy je odreagować tańcząc. Czasami nasze uczucia SA tak skomplikowane, ze nie możemy wyrazić tego inaczej. Tutaj liczy się każdy ruch, każdy element zaznaczony mocniej lub lżej. Oddając się tańcu możemy pokazać innym jak tańczy nasza dusza, oraz co czujemy. Ciekawe co lepsze: tańczyć czy patrzeć jak ktoś to robi? Wydaje mi się, że odpowiedź jest oczywista.

Kurs tańca

Kurs tańca

Nie ważne w jakim jesteśmy wieku, kurs tańca jest właśnie dla nas. W większych miastach, gdzie dostępność szkół tanecznych jest większa mamy też większy wybór tańców, jakich możemy się uczyć. Nie ma tu znaczenia czy macie szesnaście czy czterdzieści lat. Do nauki tańca wystarczy poczucie rytmu i własne chęci. Każdy z nas pewnie kiedyś marzył o tym, by ustać na wielkiej scenie i zatańczyć przed publicznością, dl kogoś, ale tez dla samych siebie. Czemu wiec nie spróbować? Szkoły tańca są otwarte naprawdę dla każdego. Nie trzeba się bać tego, że sobie nie poradzimy, bo to sensu nie ma. Trzeba stawiać czoła temu, czego się boimy i iść na żywioł. Gdyby każdy się bał wszystkiego i nie robił tego, co się boi ludzkość stałaby w miejscu. A kto wie, może to właśnie na nas czekają największe sceny i parkiety? Może to właśnie w nas leży potencjał, który po prostu trzeba odkryć? Idąc na kurs tańca na pewno się o tym przekonamy tak samo jak dowiemy się na co nas stać i do czego mamy największe predyspozycje.

Tańczące dzieci

Tańczące dzieci

Bardzo często widzimy w parku mamy z dziećmi. Mamy, jak to mamy zresztą, siedzą na ławce i rozmawiają zerkając co raz na swoje pociechy. Czy zastanawiamy się wtedy jednak co te nasze dzieci będą robiły w przyszłości? Może będą biznesmenami, będą mieli własne firmy, może kimś zupełnie innym? Jedne dzieci chcą zostać pilotami samolotów, inne chcą te samoloty budować. Ale jak rozwinąć dziecko, które marzy o tańcu? Rodzajów i stylów tańców jest mnóstwo. Pojawia się wiec pytanie, jak wybrać ten najlepszy? Najlepiej porozmawiać z dzieckiem, pokazać mu różne style i zaproponować wybór jednego, który mu się spodoba. Wiadomo, dzieci nie zawsze podejmują dobre wybory, ale w każdej szkole tanecznej jest kilka rodzajów tańców i nasze dziecko się do czegoś przystosuje. Kto wie, może otworzy to przed nim nowy dział w życiu? Może właśnie taniec pozwoli mu na wyzwolenie energii i siły jaka w nim siedzi? Odnalezienie w tańcu pasji to naprawdę ogromny sukces dla dziecka, ale też dla rodzica, który mu to umożliwia.

Klasyczne tańce indyjskie

Klasyczne tańce indyjskie

Tańce indyjskie są to tańce pochodzące z terytorium Indii. Zazwyczaj są to tańce religijne. Każdy styl tańca indyjskiego jest niepowtarzalny, ale polega na tym samym. Otóż na tym, ze opiera się na tańcu i wyrazie. Wypracowanie sobie odrębnej formy ekspresji i szczegółowej techniki nie jest łatwe, a jednak się udało. Specyficzną forma tańca indyjskiego jest mundra, to znaczy symboliczne gesty. Stanowią one skodyfikowany język gestów, które muszą odczytać widzowie. W ten sposób udaje im się śledzić spektakl i zrozumieć go. Podstawowym podręcznikiem wszystkich form tańca indyjskiego jest legenda indyjska. Opowiada ona o stworzeniu świata przez tańczącego Śiwę. Śiwa występuje jako Pan tańca. Tańce indyjskie są tańcami sakralnymi, opowiadającymi o mitologii hinduistycznej. Za święte uważane jest też ich pochodzenie. Celem tańca jest uwolnienie duszy od otaczającego świata materialnej ułudy i połączenie jej z boskością. Początkowo taki taniec odgrywały wyłącznie kapłanki tancerki w świątyniach.

Upiór w operze

Upiór w operze

„Upiór w operze” to musical stworzony w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym szóstym roku przez Andrew Lloyd Webbera oraz Charlesa Harta i Richarda Stilgoe. Spektakl ten miał swoją światową premierę w październiku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku na deskach londyńskiego teatru Her Majesty’s Theatre. Jest to najdłużej grany musical w historii West Endu, a także najdłużej grany musical w danym teatrze, najdłużej, bo do dziś, spektaklem odgrywanym na Broadwayu oraz najbardziej dochodowym musicalem w historii, przyniósł dochód przekraczający pięć miliardów dolarów. W dwutysięcznym czwartym roku na bazie tego musicalu powstał film. Wyreżyserował go Joel Schumacher. Pierwszy przedpremierowy pokaz „Upiora” miał miejsce w rodzinnej miejscowości Webbera. W Polsce Upiór w Operze po raz pierwszy został wystawiony w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie, piętnastego marca dwa tysiące ósmego roku. Upiora w Romie odegrano pięćset siedemdziesiąt dwa razy w ciągu dwóch lat i trzech miesięcy.

Taniec Wampirów

Taniec Wampirów

Taniec Wampirów jest to musical oparty na filmie Romana Polańskiego pod tytułem „Nieustraszeni pogromcy wampirów” z tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego siódmego roku. Prapremiera musicalu odbyła się w Wiedniu, w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku, czwartego października. Za libretto odpowiedzialny był Michael Kunze, a za skomponowanie muzyki Jim Steinman. Rok po prapremierze musical został wyróżniony nagrodą Image w kategoriach: najlepszy musical, najlepsze libretto i najlepsza partytura. Musical „Taniec Wampirów” jest jednym z najlepszych musicali, ma mnóstwo fanów. Zdarza się, ze odgrywają go jeszcze w wielu teatrach. Dostać się na taki spektakl nie jest łatwo, ponieważ chętnych jest mnóstwo. Najbardziej popularne to przedstawienia jest pośród młodzieży i studentów, ale nie tylko. Postaci występujące w musicalu: Hrabia von Krolock, oczywiście wampir, Profesor Abronsius, Alfred, Sara, Chagal, Rebeka, Magda, Herbert, Kukol, Wampiry i Chłopi. Akcja dzieje się w Transylwanii.