Carter

Elliott Carter (ur. 1908) studiował w Harvard University u W. Pistona oraz w Paryżu u Nadi Boulanger. Jako autor baletów i muzyki orkiestrowej stanowi w muzyce amerykańskiej pozycję może najsilniejszą, dzięki odrębności języka dźwiękowego, wypracowanego w ciągu dość długiego okresu indywidualnego rozwoju — od neokla­ sycyzmu aż do stylu oryginalnego, własnego, o interesującej, mocno stężonej ekspresji. W r. 1936 pisze balet osnuty na historii Indian Pocalwntas, w r. 1944 odbyło się prawykonanie jego Symfonii, złożonej z cyklu wariacji, hymnu i radosnego finału.

 

W kilku ostatnich jego utworach uwidocznia się wpływ nowszych technik dźwięko­wych. Na uwagę zasługują cztery dzieła Cartera: Kwartet smyczkowy (1959% Kon­cert podwójny na klawesyn, fortepian i 2 orkiestry kameralne (1961), Koncert fortepia­nowy, poświęcony Igorowi Strawińskiemu (1966) i Koncert na orkiestrę (1969). Carter uważany jest za czołowego amerykańskiego kompozytora najstarszego pokolenia.

Kochani, jestem instruktorem tańca nie tylko z zawodu lecz także z prawdziwej, głębokiej pasji. Z całą pewnością wielu z Was kocha tę formę wyrażania siebie jednak zdaję sobie sprawę, że są wśród Was również tacy, którzy traktują go tylko jako chwilową formę rozrywki w wolny weekend. To właśnie te osoby chciałbym zachęcić do zagłębienia się w temat i odszukania w tańcu głębszego sensu. Taniec bowiem to piękny sposób na rozładowanie i wyrażenie rozmaitych emocji.